Trzy rasy psów o meksykańskich korzeniach

Meksykańskie rasy psów, choć nieliczne, posiadają długie i fascynujące dziedzictwo, sięgające starożytnych cywilizacji Azteków i Tolteków. Współcześnie te psy mogą być doskonałymi towarzyszami rodzinnymi. Przyjrzyjmy się bliżej tym wyjątkowym rasom i ich cechom.

Chihuahua – mały pies o wielkiej osobowości

Chihuahua to jedna z najbardziej rozpoznawalnych ras psów miniaturowych i jednocześnie najpopularniejsza meksykańska rasa. Te niewielkie psy ważą zazwyczaj około 2,3 kg i uwielbiają towarzyszyć swoim opiekunom wszędzie, często noszone na rękach lub w specjalnych transporterach. Ich pierwotnym przeznaczeniem było bycie towarzyszami w ich ojczyźnie, meksykańskim stanie Chihuahua. Do Stanów Zjednoczonych trafiły na początku XX wieku i szybko zdobyły popularność.

Chihuahua, mimo małych rozmiarów, charakteryzują się żywiołową, ciekawską i zabawną osobowością. Chociaż codzienna aktywność jest ważna dla każdego psa, niezależnie od wielkości, Chihuahua nie są rekordzistami w długodystansowych biegach. Preferują kilka krótkich spacerów w ciągu dnia, uzupełnionych zabawą w domu z ulubionymi zabawkami.

Psy tej rasy często dożywają nastoletnich lat. Nie wymagają skomplikowanej pielęgnacji – zazwyczaj wystarczy szczotkowanie raz w tygodniu. Kluczowa jest jednak higiena jamy ustnej, ponieważ Chihuahua są szczególnie podatne na choroby zębów. Zaleca się codzienne szczotkowanie zębów, regularne wizyty u weterynarza w celu profesjonalnego czyszczenia oraz podawanie przysmaków dentystycznych.

Xoloitzcuintli – bezwłosy pies Azteków

Oficjalnie znany jako Xoloitzcuintli (wymawiane: szoloeckłintli), często nazywany po prostu „Xolo”, to rasa o głębokich korzeniach w Meksyku. Istnieją dowody sugerujące, że psy te były szczególnie cenione przez Azteków.

Ten meksykański pies bezwłosy, mimo braku futra, występuje w różnych kolorach – od czerwonego, przez czarny, po pręgowany. Czasami posiadają kępki włosów na głowie, końcu ogona oraz na nogach lub łapach. W rzadkich przypadkach zdarzają się osobniki z krótką, płaską sierścią.

Xolo to rzadka rasa, występująca w trzech rozmiarach: toy, miniaturowym i standardowym. Ich waga waha się od około 4,5 kg do 25 kg.

Ponieważ bezwłose Xolo nie linieją, mogą być odpowiednie dla niektórych osób z alergiami, jednak reakcje alergiczne na naskórek i ślinę są nadal możliwe. Ich skóra wymaga specjalnej pielęgnacji – potrzebują regularnych kąpieli i używania specjalnych chusteczek, aby zapobiegać trądzikowi. Należy również chronić je przed poparzeniami słonecznymi i podrażnieniami skóry, stosując na przykład kremy z filtrem.

Grzywacz chiński – niespodziewane meksykańskie powiązania

Nazwa Grzywacza chińskiego sugeruje inne pochodzenie, jednak jego włączenie do grona meksykańskich ras psów może być zaskakujące. Pochodzenie tej rasy nie jest w pełni jasne. Według Kanadyjskiego Klubu Grzywacza Chińskiego, badania genetyczne powiązały Grzywacza z Xolo oraz z Peruwiańskim Psem Inków (Peruvian Inca Orchid), bezwłosym psem z Peru. Z tego powodu klub twierdzi, że „trudno byłoby zaprzeczyć, że Meksyk jest źródłem bezwłosej rodziny psów, w tym Grzywacza”. Dokładne pochodzenie rasy nie zostało jednak jednoznacznie ustalone.

Grzywacze chińskie stały się kojarzone z Chinami, podróżując na statkach handlowych, gdzie były wykorzystywane do polowania na szkodniki.

Istnieją dwie odmiany Grzywacza chińskiego: bezwłosa i powderpuff. Wersja bezwłosa charakteryzuje się długimi włosami na głowie, ramionach, ogonie i dolnych częściach nóg. Psy odmiany powderpuff są natomiast pokryte od stóp do głów średnio długą, jedwabistą sierścią.

Te trzy rasy, choć różnorodne pod względem wyglądu i rozmiaru, łączy wspólne dziedzictwo i rola oddanych towarzyszy. Ich historie, splecione z kulturą Meksyku, pokazują, jak głębokie i długotrwałe mogą być więzi między ludźmi a psami.

Źródło: chewy.com